De onvloeiendheden van kinderen werden voornamelijk veroorzaakt door de taakgerelateerde cognitieve belasting en niet zozeer door aandacht of taaloverheersing, waarbij aandacht bij tweetalige kinderen een beperkte invloed bleek te hebben.

Aandacht en executieve functies, vooral inhibitorische controle en werkgeheugen, beïnvloeden de spreekvloeiendheid bij verschillende groepen.

Volwassenen met ASS vertonen meer stotterachtige onvloeiendheden en onvloeiendheden aan het einde van woorden tijdens spontane spraak, maar niet tijdens het lezen.

Hoofdstuk over aanpak van vloeiendheidsstoornissen en prognostische aspecten

Stotteren beïnvloedt niet-linguïstische, niet-auditieve alertheid en executieve aandacht bij tweetalige stotterende volwassenen.

Meertaligen vertonen gelijkaardige types onvloeiendheden, maar stotterfrequentie en taaldominantie-effecten verschillen sterk.

Beoordeling van stotteren bij tweetaligen vereist een gedetailleerde, taalspecifieke analyse om een verkeerde diagnose te voorkomen.

Dit hoofdstuk bespreekt de basisaspecten van de beoordeling van stotteren.

Dit hoofdstuk bespreekt veelgebruikte psychologische benaderingen bij de behandeling van stotteren.

Hoe reguleren jonge kinderen hun emoties? Een nieuwe Nederlandstalige vragenlijst geeft antwoord.

De onvloeiendheden van tweetalige kinderen bemoeilijken een nauwkeurige diagnose van stotteren; risico op verkeerde diagnoses blijft bestaan.

Stotteren gelinkt met inhibitie, cognitieve flexibiliteit en spraakonvloeiendheden.

Vroegtijdige interventie door gespecialiseerde logopedisten verbetert de resultaten voor kinderen die stotteren.

Personen met autisme vertonen meer onvloeiendheden. Cognitieve en talige factoren beïnvloeden spraak.

Vergelijking van de effectiviteit van Mini-KIDS, SCBT en Lidcombe voor de behandeling van kinderen die stotteren.

Tweetalige kinderen die stotteren vertonen meer spraakonvloeiendheden; differentiaaldiagnose is mogelijk.

Reactiviteit en angst zijn gelinkt aan onvloeiendheden bij controlepersonen, maar niet bij jongeren met autisme.

Onvloeiendheden worden beïnvloed door cognitieve vaardigheden, syntactische complexiteit, en sexe. Deze factoren spelen een andere rol bij personen met autisme.

Verminderde inhibitorische controle of cognitieve flexibiliteit draagt bij aan meer stotterachtige onvloeiendheden.

De aandachtsvaardigheden van stotterende en niet-stotterende meertaligen zijn vergelijkbaar.

Vroegtijdige doorverwijzing naar een stottertherapeut is essentieel.

Kinderen die stotteren vertonen meer frustratie, wat verband houdt met langere onvloeiendheden en fysieke bijverschijnselen.

Ernstig stotteren is gelinkt aan minder inhibitie. Verder onderzoek is nodig.

Tweetalige kinderen die niet stotteren worden soms verkeerd gediagnosticeerd vanwege frequente onvloeiendheden.

Logopedisten kiezen behandelmethode voor stotteren op basis van kind, gezin en evidentie.

Dit hoofdstuk gaat over het versterken van de effectiviteit van stottertherapeuten en specialisaties.

Uiteenlopende meningen over het aanpakken van de mentale impact van stotteren met ouders.

Informatiefiches helpen bij vroegtijdig herkennen van stotteren, doorverwijzing, en goed onderbouwde behandelkeuzes.

Stotteren verkeerd geïdentificeerd bij meertaligen. Beoordelingen beïnvloed door spraakkenmerken.

“Clinical Cases in Dysfluency" onderzoekt diagnostiek, management en reflectie in de klinische praktijk.

Jongvolwassenen met autisme produceren opvallend meer onvloeiendheden; brede evaluatie is aanbevolen.

Concentreer je op waarom behandelingen werken, niet op welke aanpak het beste is.

CampDSL bevordert veerkracht, boosts zelfvertrouwen en vermindert de dagelijkse impact van stotteren.

Kinderen die stotteren hebben meer moeite met responsinhibitie en flexibiliteit.

Oudere kinderen die stotteren zijn trager, maken meer fouten, indicatief voor rol van cognitieve flexibiliteit.

Reactiviteit en zelfregulatie gelinkt aan angst en depressie bij kinderen die stotteren

Temperament en emoties beïnvloeden ontstaan, persistentie en impact van ontwikkelingsstotteren.

Temperament en emotionele processen bij ontwikkelingsstotteren; klinische implicaties.

Vroege taalvaardigheden, temperament en familiale voorgeschiedenis van stotteren voorspellen ontwikkeling van spraakvloeiendheid.

Temperament, zelfregulatie en executieve functies spelen een rol bij stotteren.

Tweetaligheid kan aantal onvloeiendheden verhogen, waardoor diagnose stotteren bij kinderen moeilijker wordt.

Finse KiddyCAT en BigCAT maken onderscheid tussen personen die stotteren en vloeiende sprekers.

Hoe stotteren bij cliënten beoordelen.

Dit hoofdstuk gaat over het verbeteren van de effectiviteit van stottertherapeuten en specialisaties.

Temperament gerapporteerd door kinderen beïnvloedt impact van stotteren.

Andere richtlijnen per taal kunnen nodig zijn voor onderscheid onvloeiendheden / stotteren

Tweetalige Jiddisch-Nederlandse kinderen vertonen meer onvloeiendheden, wat de eentalige richtlijnen voor stotteren ter discussie stelt.

Studies passen eentalige richtlijnen voor stotteren vaak verkeerdelijk toe op meertalige personen.

Tweetalige kinderen vertonen meer onvloeiendheden; eentalige richtlijnen zijn ongeschikt

Stottertherapie verschilt regionaal: Vlaanderen focust meer op stuttering-modification.

Stottertherapie verschilt regionaal: Vlaanderen focust meer op stuttering-modification.

Geen verschillen gevonden tussen personen die stotteren en personen die niet stotteren op de Purdue Pegboard-test.

Kinderen die stotteren vertonen specifieke profielen op vlak van temperament en executieve functies.

Kinderen die stotteren scoren lager op executieve functies, wat wijst op hun mogelijke rol in de ontwikkeling van stotteren.

Kinderen die stotteren presteren gelijkaardig aan kinderen die niet stotteren op het gebied van exogene inhibitie.

Geslacht beïnvloedt type onvloeiendheden, leeftijd beïnvloedt frequentie en type.

Kinderen die stotteren vertonen duidelijke verschillen in temperament en executieve functies.

Kinderen die stotteren zwakker op rijm-, alliteratie- en nonwoordrepetietaak

Kinderen met syndroom van Down stotteren meer, vertonen unieke onvloeiendheidspatronen.

Kinderen die stotteren vertonen meer fouten bij aandachtsshifting, inhibitorische controle.

Kinderen die stotteren vertoonden atypische centraal auditieve discriminatie, maar typische geluidscodering.

Deelnemers aan het ECSF zijn zeer tevreden, merken positieve invloed op professionele ontwikkeling.

KDS, als groep, waren minder in staat om automatische reacties te inhiberen.

Temperament en stotteren gelinkt: verschillen in aandacht, inhibitie en zelfregulatie.

Sommige aandachtsprocessen waren minder efficiënt bij kinderen die stotteren.

Volwassenen die stotteren vertoonden, als groep, verminderde responsinhibitie.

Dit document geeft overzicht van ontwikkeling ECSF en belangrijkste besluitvormingsprocessen.

Kinderen die stotteren scoorden lager op zelfregulatie, hoger op negatieve affectiviteit.

Hoofdstuk over stotterdiagnostiek, gedragstherapie, ouder- en leerkrachtbegeleiding.

Hoofdstuk over de kenmerken, etiologie en behandeling van stotteren.

Onderliggende temperamentstructuur is vergelijkbaar bij stotterende, controle-en stemgestoorde kinderen.